Abilerin bizi duraktan alıp, otobüsün daha vakti var sözleri ile şirin kahveye taşıdıkları an, bakılan kahve falı, elbette edilen sohbet unutulur gibi değildi.
Oysa az önce salıncaktaydık.
Onlar iki kişi sessizce yanımızdan geçmişlerdi; biz sallanırken. Enfes çocuk oyun alanının ve enfes bir yeşilliğin içinde ve bayıldığımız bir anda sanki başka bir dünyada sallanıyorduk. Hayata boş verip orada öylece kalmak hayalimizdi. Fotoğrafları özellikle siyah beyaz çekiyordum. Köy depremde yıkılmadı,
ayakta biliyorum.
Yine de içim yıkık şehrin içinden geçmeyi istemiyor, üzüleceğimizi çok iyi biliyorum.
Neden bu kadar ürkeğim ve korkumun boyutu devasa...
Fotoğrafları kurcalarken salıncak önüme düşüyor. Ben enn sevdiğim kadını izliyorum. Binlerce kez altını çizdiğim üzere onlu hayata bayılıyorum. Onun sayesinde daha da çoğalmış hayatımı çokkk seviyorum. Bu fotoğraf bir işaret sanki,
çekingen ve bana bir şeyler fısıldama isteği dilinin ucunda.
Aslında her bir sessizlik enfes şeyler anlatıyor bana; Hatay'ın içinden geçmeyecek bir yol arıyorum, içimiz bir kez daha yansın istemiyorum. Dalından kopardığımız portakalları, abinin cebinden çıkarıp önümüze koyduğu,
elmaları özlüyorum.
Yüzümde enfes bir gülümseme parıldıyor, bir tane olsa bölüşürdünüz ama zaten iki tane var cümlesi hiç silinmemek üzere, kalplerimize gömülüyor...
Yakındaki bir hafta sonu çok özel, oğlum tezkeresini alacak, ben yanında olacağım ve muhtemelen tugay komutanı generalin talebiyle bir konuşma yapacağım.
Güzel cümleler kurmak istiyorum.
Aslında ezberci değilim, içimde fokurdayan cümlelerimin içimden geldiği gibi, coşkuyla akmasını seviyorum ve yolumdan şaşmayacağım.
An aynı zamanda askerler devrimizin kapanışı, Tırtıl an itibariyle son asker, yeni bebelerin doğup büyümelerine çok zaman var, fakat onların bir de şansı var;
çünkü bir adam ölene kadar onlara geçmişten satırlar bırakmaya and içti. Çok istekli ve diliyor ki bu yazma işi nesiller boyu,
üstelik çoğalarak sürsün...
