Ya O Arkadaşlarım Olmasaydı?

Yeni adıyla Amasya 15. Er Eğitim Tugayı'nın özel bir yeri vardır benim hayatımda. Öylesine özeldir ve öylesine deli dolu ve öylesine gözü karadır.

Anlatmakla bitmez!

Muhteşem bir ekiptik, ve o oranda da özel. Kaç asker vardır, üniformalarını çıkarıp sivil kıyafetleri ile gecelere akma cesaretini gösteren, bilmiyorum. Ve bilhassa gecenin bi yarısı karar verip bulundukları şehirden çıkıp bu satırları yazan kişinin babasından kalan araba ile gece bir başka şehire gitmeyi göze alabilen kaç asker? Elbette yaptıkları, aslında yapamadıkları ile yapmışlar gibi hava atan, geceleri yakıp gittiklerinden söz eden kaç asker?

Daha önce de başka bir yazıda muhtemelen söz ettiğim üzere bir gece, bizim deli dolu, o oranda cesur ve gözü kara 3 asker karar veriyorlar, yakındaki bir şehre kaçacaklar, şehrin adı Çorum, bizim askerlerin birliği ise yazıldığı üzere Amasya! Çorum tarafının komutan şöförü ve muhafızı çok havalı, sözde gözü karalar, geceleri yakıp yıkıyorlar, nerelere gitmiyorlar ki hayal dünyalarında; hava atmaktan da geri durmuyorlar. O halde geliyoruz diyorlar bizim taraf, bir akşam aniden karar verip... Gelin diyorlar ötekiler ve sanıyorlar ki bu askerler nasılsa gelemezler, çok eminler ve aslında haklılar da... Sizce asker aleminde kaç asker gece, üstelik izinsizce, üstelik özel araba ve sivil kıyafetlerle birliklerinden çıkıp bir başka şehire gitmeye cesaret edebilirler?

O gece geliyor, sivil kıyafetler giyiliyor ve yaşça kendilerinden büyük Aziz de son dakikada ve üstelik sorumluluk alarak bu gençlere katılıyor. Bu satırların yazarının babası o askerken ve bir kaç günlükken öldü, genç için büyük bir yıkım! Sırtındaki yük ve sorumluluklar çoğaldı. Ama bu durum içine doğmuştu, babanın erken öleceği ve sırtına binecek sorumluluklar için de hazırdı.

Arkadaşları acıyı dindirmek için ellerinden geleni yapıyorlar. O artık babanın boşluğunu da doldurmak zorunda olan bir abi. Elbette sorumluluklarının farkında, her seferinde ve yıllar boyunca bu arkadaşlarım olmasa ne yapardım ben diye düşünüyor. Kafayı sıyırmamak mümkün değil. Daha önce de -muhtemelen- yazıldığı üzere küçük kardeş okulu bırakmak zorunda kalan taze bir liseli! Kolej'de öğrenci bir de kız kardeş var. Ve başarıyorlar tüm bu olumsuz koşullara rağmen. Abi bir yanıyla da babanın görevlerini üstlenmiş durumda. Sırtındaki yük ağır ki yıllardır aynı soruyu sorup duruyor kendine, bu arkadaşlarım olmasa ruh halim nasıl olurdu ki acaba? Başarabilir miydim?

Küçük oğlumu ziyarete gidiyoruz, şimdi asker olan o. Ve ne tesadüf ki o da benim tugayımda. Ziyaret bahçesinde oturuyoruz, onun bir asker arkadaşı da bizimle. Elbette amca, ben ve şirketten bir gönüldaş da... Sohbet çok keyifli, 20 ayımı geçirdiğim birliğim artık savaşçı değil, tanklar yok, oysa tankımı son kez öpmeyi ne kadar istemiştim, hevesliydim. Elbette o günler bir film şeridi gibi akıyor zihnimde. Oğlum filinta gibi. İstesem birliğin içine girebilirim, ziyaret bahçesinde kalmayı tercih ediyorum çünkü içeri girsem hayal dünyam hüsrana uğrayacak. Oysa çayları içerken bir yandan geçmişi geçmiş haliyle anlatmak daha güzel. Elim telefona gidiyor ve asker arkadaşlarımı arıyor ve nerede olduğumu söylüyorum. Onlar da gelmeyi düşünüyorlarmış meğerse... O şahane ve gözü kara geçmiş bir film şeridi gibi akıyor gözlerimden... Ve bu fotoğraf, daha doğrusu yamaçtaki evler, benim için çok kıymetli... Yıllardır hep korktum, bir gün yok olurlarsa diye... 45 yıl önce ve elbette askerliğim sayesinde tanışmıştım onlarla ve kimbilir kaç kez önlerinden geçtim ve kimbilir kaç kez korktum yok olurlarsa diye. Şimdi içim rahat, artık hiç eskimeyen dostluğumuzun yılların ötesinde var olan fotoğrafları elimde... Bu kez fotoğraf makinemle onları tanıştırmış olmak çokkk mutlu ediyor beni... Son 15 gündeyiz, muhtemelen, belki son kez belki de iki kez daha birliğimdeyiz, oğlumla aynı Tugay'da askerlik yapmış olmak... artık tanklar ve tankım orada olmasalar da şahane bir şey...

Yemin töreninde buluşmak üzere!