Vakit Yok, Gemi Kalkıyor Artık!

Bu ara gemilere takmış durumdayım. İçim ahh o gemide ben de olsaydım tadında. Çalışma masamdan bakıyorum. Bu kez geçmişten bu fotoğrafı bir anda hatırlıyor, minik çocuk makinesi ile daha geniş açılı çekiyorum. Renk değişti ve miço iskele alabanda dedi. Ben de ona selam çakıp "Pruvanız neta, dümeniniz viya, rüzgârınız kolayına, bahtınız açık olsun," dedim.

O coşku esnasında bir mantar şişeden kurtulup havaya uçtu. Elbette gemidekiler ve karadakiler arasında da koskoca bir alkış koptu. Kısmetin böylesi dedi karşılıklı iki gurup. Oysa zaman eskideydi. Fotoğrafı bir anda ve bugün ve bir başka zaman esnasında rastlantı ile bulan Bay Buraneros yine de havalara zıpladı ve güle güle diyerek el salladı. O gemide ahh ben de olsaydım demedi, sadece düşündü, zamanı kavramaya çalıştı ve bir anda geçmişte çektiği bu fotoğraf aklına geldi, gülümsetti ve hatta zaman ona,

vay be dedirtti,

çünkü gemi duymasın ama kendisi unutulmuştu. Ve bu gemi de o zamanda başka gemilerle birlikte uzun yol yarışındaydı.