14 Mart 2016 Pazartesi

Benim Kars'ım

Ara Sıcak

05/02/2016 

Son gün. Yarın sabah 7.45'de Kars'a veda. Kolanın buz ve limonla aromalanmış son yudumu gibi sona bırakılmış, tadı çıkarılacak, anıların izinden yürünecek gün bugün. Mahallemdeyiz. Yusufpaşa. Kaderin garip cilvesini dün öğrendim aslında. Kaz Evi'ndeyken bankanın eski yerini sormuştum. İlim Yayma Vakfına devredilmiş olduğunu duymak bir ince sızı yaratmıştı. Bazı binaların kamuya verilmiş olması yine de sevindirici! Lakin şu pencereler ve kapılar meselesi olmasa.


Dün, planlarımızda olan lokantanın yerini bulmak isterken bir anda karşımıza çıktı İlim Yayma. Fena halde heyecanlandırdı beni. Kaderin cilvesinin yanı sıra kan da çekmiş üstelik. Bizim banka bizim otelin duvar duvara bitişiği imiş. Hesap edilmemiş bir seçim

Muhteşem bir duyguydu. Biraz da buruk. O yıllarda canlı ve yaşayan binanın yerinde ıssızlık vardı şimdi. Müthiş bir aidiyet duygusu ele geçirdi tüm hücrelerimi. Teslim olmaya gönülden razıydım.

İşte burası arabayı park ettiğimiz yer, demir kapısı vardı ve arkaya doğru kıvrılabiliyorduk. Binanın arka kısmında bir eksiklik var sanki. Belki de yanılıyorumdur kim bilir. Ama bir şey eksik, bunu hissediyorum. Banka olan bölümün üst odalarından çıktığımda arabayı tepeden görebiliyordum.


Yoksa en amcamın müfettiş olduğu yıllarda Samsun'a her gelişinde, kuruluşu cumhuriyetle aynı olan ve şimdi yerinde yeller esen Cumhuriyet Lokantası'nın ancak yabancı filmlerde görülebilecek kocaman  mutfağına  girerek ilk gurmelik derslerini aldığımız, görerek seçtiğimiz yemeklerin her lokmasında yeni tatlar keşfederek yemenin nasıl bir keyif olduğunu öğrendiğimiz ilkokul yıllarında, sıcak ve küvetli bir banyoda köpük köpük yıkanmanın rehavetiyle sızdığımız beyaz çarşaflı ve konforlu yataklardan uyanır uyanmaz koşturmaya başladığımız pazar sessizliğindeki üst kat koridorlarından aşağısını gördüğüm, tarih kokan kapıları ve mobilyaları koyu ceviz, 80'li yıllarda yerine kuru beton bir bina dikilen Cumhuriyet Meydanındaki banka ile mi karıştırıyorum şu an bilmiyorum. Belki de Malatya'daki ya da Çanakkale'deki ya da Ankara'daki şubelerden izler taşıyor hafızam. Ziraat Bankası demek Cumhuriyet demekti benim için. Muhteşem binalar soludum, tarih kokan.


Yoksa bu büyük kapıdan girip de mi park ediyorduk arabayı? Sandığım bölümle hiç alakamız yoktu belki de. O zaman demir parmaklıydı bu kapı ve ortadan ikiye açılıyordu. Önündeki basamaklar yoktu ve kapının üstü ovaldi.  Kilidine ilaveten  kocaman da bir asma kilidi vardı. Amcamın odası üst kattaydı. Şimdi  arabayı yukarıdan görebilmem mümkün. İçeride bir avlu vardı, kesin. Bankanın Land Rover'ı da oraya park ediyordu. Şoförü hatırladım. Amcam sürücülüğüne çok güveniyordu. Malatya'ya giderken onu da götürmüştü. Hatta CHP senatörü olan kayınpederinin cenazesine o arabayla ve o şoförle gelmişlerdi. Alışkın olmadığı ve nispeten büyük bir şehirde, yan yollardan ana yollara çıkışı ile ürkütmüştü beni. En sağdaki kapı da lojmanın. Şimdi oldu işte. Her şey yerine oturdu. Bingo!


Bundan çok uzun yıllar önceydi. Seyahat sabahlarının eşsiz soğuğunda uyanmıştım, titriyordum. Sanmayın ki mevsim kıştı. Dibine kadar yaz. Yolculuk tüm Karadenizi takip ederek Trabzon, Hamsi köy üzerinden Ziganayı, Kop dağını aşıp, elbette sütlaçsız olması mümkün olmayan bir şekilde Bayburt, Erzurum güzergahından Kars'aydı.

İki kapılı, koyu füme, kilometre saatindeki ibre hız arttıkça yeşil, sarı ve kırmızı renklerine dönen gümrük ihalesinden hasarlı bir şekilde alıp da Paşa Usta'ya yaptırdığımız, 10 yaş civarındaki  Opel Record'umuzla çıkıyoruz yola. Henüz anılarımızda lastikler üzerinden önemli bir yer tutacağını bilmiyoruz yolculuğun.

Çift yedek lastik taşıyorduk. Jantıyla ve takılmaya hazır. Çare olmamıştı. Sayısız kez patladı lastikler. Bazen tubless olan lastikleri hiç sökmeden tamir edip şişirdiğimiz oldu.

Kars'a tam vardık derken. Tam da Selim ilçesinde. Gecenin ayaz karanlığında. Yedek lastiklerin tümünü de kullanmışken bir kez daha patladı lastik. Krikoda kaldı araba. İçinde üç kardeş ve anneyle. Çok üşüdük, yazdı. Korkmadık ama.


Yapılmış lastikle döndü baba. Artık lojmandayız. Sıcak ve şaşırtıcı bir bina. Odalar bizimkilerden yüksek, kapılar muhteşem. Pencereler çift, beyaz, iki pencere arası tahminimce otuz kırk santim. Çocuk ölçüsü deyin geçin. Belki de daha kısa, teyit etmek mümkün değil. Çoktan teke düşüp PVC olmuş kendileri, üzücü. Üstelik o iki pencerenin arkasında camsız, ortadan ikiye açılan bir de kapak vardı. Burası Kars, yaz da olsa hava sert. Tüm odaların duvarlarını dolaşan bir kalorifer sisteminden söz etmişti en amcam. Kullanılmıyordu.

Oturduğum yerden baktığımda aşağı kadar görebildiğim geniş, uzun ve iki yanı ağaçlı, parke taşlı caddenin tepesinde, bildiklerimden tümüyle farklı, yalnızca okuduğum kitaplardan canlandırabildiğim bir terzinin dükkanına gittik bir gün. İnanılmazdı. O terzi dükkanından caddeyi izlemek muhteşemdi. Aradı gözlerim.


Kars'tan ayrılacağımız gününün gecesinde garajda yer olmadığı için bankanın önünde kalan arabanın dört lastiğinin kesilmiş olması bile anlatılması güzel, bu eşsiz şehre yapılmış yolculuğu daha esrarlı kılan bir anı olmuştu.

O günkü Kars'ta kesilen dört lastiğin yerine ancak iki yeni lastik bulabilmiştik. Diğer iki lastiğe de dikiş attırmıştık. Hayatımızın en önemli kazasını o lastikler nedeni ile atlattık. Babam. Şahane adam. Dikişleri atıp anında havası boşalan arka lastiğin bizi geniş açılar çizerek yolun dışına atmaya çalışan haline galip gelmiş, sürekli yalpalayan ve jant üzerinde kalmış, ibresi kırmızıdaki arabayı yoldan çıkarmadan ve devirmeden, usulca durdurmayı başarmıştı. Gözüme kan inmişti. Bir ayda kalkmadı.


Başımıza gelen üzerinden bir cinayet romanı yazmayı bile düşledim bu yazıyı yazarken, belki de "kısa" bir "olay yeri inceleme" olur kim bilir?


En amcam evlenince, yerleşik olmak için banka müdürlüğüne geçmişti. Gittiği her yerde siyaset, devlet kaynakları, zenginler düzeninin "gereği" olarak hakkı olmayan, üstelik de bankanın kuruluş amacına aykırı bir biçimde şehrin siyasetle içli dışlı kalantorlarına  dağıtılmış kredileri geri çağırıp onları gerçek üreticiye, köylüye yönlendirirdi. Kars köyleri, oralardaki peynir ve sebze üreticileri, Iğdır'daki, Kağızman'daki, Çıldır'daki, Boğatepe'deki, Arpaçay'daki, Susuz'daki, Ardahan'daki, Posof'daki topraklar dile gelse de o günleri anlatsa isterim. Düzenine çomak sokulanlardan biri bu zararı vermişti bize. Faili meçhul bir cinayete kurban gitmemiz işten bile değildi. Belki böyle bir kastı yoktu eylemin, düşündükleri belki de maddi bir zarar vermekti sadece. Ya da ötesi için bir gözdağı.


Bir hafta sonu Boğatepe'ye gittik, eski adı ile Zavot'a. Şahane karşıladılar bizi. Muhteşem bir sofra hazırlandı. Kusursuz yuvarlıklığa sahip küçük patates kızartmaları üzerine kendi aramızda çok konuşmuştuk. O yılların Türkiye'sine o kadar uzak bir lezzetti ki bilmiyorduk. Sonradan öğrendik. Ama son derece doğal yöntemlerle hazırlanmış peynir katkılı halinin tadına hiçbir zaman ulaşamadık. Asıl şaşırtıcı olan ise seccadesini topladığı odadan gelen mavi gözlü babaanne oldu. Almandı. Sarışındı. Çok tatlıydı. Patatesler onun eseriydi. O gün kesilmiş kazlar muhteşemdi. Yıllar sonra argodaki kaşarlanmak lafının ne olduğunu o gün gördüklerim üzerinden çözmüştüm. Bir peynir üreticisiydi bizi davet eden amca. Mandırayı gezmiş, kaşarların kaşarlanmadan önceki halini de görmüştük. Anlatmıştı peynirin nasıl yapıldığını. Tuzsuz köy peyniri formundaydı hepsi. Bembeyaz. Dizildikleri raflarda "kaşarlanmayı" bekliyorlardı. Tattığımız kaşar ve gravyerler de en az yemekler kadar güzeldi. Evin çocukları  ile geniş otlaklarda saatlerce top oynadık. Top oynayınca acıktık.


Bu yazının devamı için buradan lütfen

Kars Şehir Sineması'nın şaşırtıcı hikayesi için buradan lütfen, 

 Doğu Ekspresi ve Kars. Nedir, nasıl bilet alınır, tren ve yolculuk nasıldır içinse buradan lütfen.


Fotoğraflar Nikon L23 ile...

4 Mart 2016 Cuma

Kalenin Bayır Düzü- Kars

04/02/2016

Bugünün programında kale var, akşama da sinema, öğlen piti yenecek ama bu kez farklı bir mekanda. Ondan ötesi tümüyle spontane, plansız. Ayaklarının götürdüğü yere git. Otelimizin konumu güzel, karar verirken önceliğimiz odalarının büyüklüğü idi. Bir de binaların arasında sıkışıp kalmış olmaması. Konumunun avantajlarından yararlandık fazlasıyla. İğneden ipliğe kadar her şey var odada. Eksiksiz. Su, çay, kahve sınırsız. Isıtıcı elinizin altında.


Lobisi, özellikle kahvaltının verildiği ve aynı zamanda akşam yemeği de yenebilecek teras katı manzara açısından ve ferahlığı itibari ile tatmin edici. Hatta kahvaltı saatleri güne güzel başlamak adına son derece keyifli. Her ne kadar peynir kaliteleri aldıklarımız düzeyinde olmasa da seçeneklerdeki çeşitlilik güzeldi. Sıcacık börek ve poğaçaları ise gerçekten muhteşem.

E kusurlar da vardı tabii ki. Biz artılara bakıp kusurlar üzerinden takıntılar yaratıp da keyfimizi kaçıranlardan olmadığımızdan sevdik kendisini, rahat yataklarından dinlenmiş olarak kalktığımız her sabah için şükranlarımızı sunduk.

Az daha unutuyordum. Kale Otel'dir adı. Aslında Grand Castle Hotel'miş. Padişahımız tarafından değiştirilmiş. Bizzat açılışını yaparken olmuş bu ikaz. Otelle ilgili bilgiler ararken öğrenmiştim durumu. Bu beni otelden bir an uzaklaştırmadı da değil açıkçası; adından dolayı değil, açılışını yapan nedeni ile. Ama bir ilahi güç aklıma girmişti işte ve ben bunun farkında değildim an itibari ile.

Nevresimin bir ucunda iki küçük delik görmek, ferah banyosunda duşun ahizeye ve tavana su gönderen musluğunun ahize lehine çalışmadığını fark etmek, kolayca onarılabilecek şeylerin onarılmamış olması sizi telefona sarılıp da resepsiyonu aramak ihtiyacı duyacak kadar sinirlendirmeyecekse rahatlıkla kalabilirsiniz bu otelde. Biz dert etmedik. Sonuçta burası Kars; insana öyle huzur veriyor ki. Bir Hilton da beklememek lazım değil mi? Bir de aklımızda uzun zaman önce okuduğumuz romanda tasvir edilmiş bi otel var; salaş, içinde yaşamışçasına hissettiğimiz.

Romanda tasvir edilen otel aslında Karabağ demiştim bir önceki yazıda, ama sadece konumu itibariyle, yoksa kendisi romandakinin aksine bakımlı ve güzel bir bina.


Birazdan yine romanın baş kahramanlarından Birlik Kahvesinin önünden geçip kaleye doğru yürüyeceğiz. Caddenin tamamını kahvaltı masamızdan görebiliyoruz. Düşler Sokağı Balıkçısı tam karşı köşemizde. Kar yüklü kaldırıma atılmış iki masa, dallarına onlarca kuş konmuş ağacın altına çok yakışıyor. Üst katta bir de bar var. Karşıdaki bakkaldan pil alırken bir önceki akşam; sokak lambasının sarı ışığının yarattığı huninin aydınlattığı o masa dürtmedi değil bizi. Oturup iki bira içmek vardı aslında. Bıraktık. İnsan hayal kurmalı, düşünmeli, özlemeli. Bir sonrası için dürtükleyecek ve tazelik hissi verecek ukdeleri olmalı.  An itibari ile bizi Kars'a çağıran iki nedenimiz var.


Sabah sakinliği henüz sona ermeden caddedeyiz, kahveye bir göz atıp yürüdük. Muhtemelen eskiden tamirhane olan bazalt taşlı binanın fotoğrafını çekmeden olmaz. Aynı zamanda bir ipucu bu. Arka sokak çağırıyor. Dinlemek gerek. Terk edilmiş ama ihtişamları hala ayakta binalar arasından ve buzları çiğneyerek köprüye vardık. Solumuzda Kaz Evi'nin yeni mekanı olmaya hazırlanan eski bir yapı. Göz alıcı. Kale Yolu yokuş. Eskinin Havariler Kilisesi şimdinin Kümbet Cami'nde bir mola. Karlar bot boyu, yumuşak.


Duvarlarda yazılar siyasi, yeşil. Çağ değişmiş. Sevgiliye mesajlarla sloganlar aynı fırçadan. Bir taşla iki kuş. İzlemesi eğlenceli. İçerikler sağ tandanslı. Ama bu yazı kesinlikle paylaşılmalı. Gülümsetiyor.


Kale Yolu dik, üstelik yaklaştıkça daha da dikleşiyor. Dün yaklaşık 33 kat yükseklik çıkıp 16 kilometre dolayında yürümüşüz. Vız gelir. Fakat bu kez şartlar ağır. Kaymadan çıkmak nerede ise imkansız. Hoooooopppp.... aşağı inmekte olan üç kişiden bi kız kaydı ve kolundan tutanlar sayesinde yumuşak bir iniş yaptı.  Aaaa bizim çocuklar bunlar! Saat 11'de uçmayacaklar mıydı? Selamlaşma. "Muzaffer Amca ile geldik". "Şimdi de bizi havaalanına bırakacak." "Kalenin en üst noktasına çıktık ama çok zor. Oğulcan pıtır pıtır çıkıp indi ama; merdivenler çok dik ve basamakları çok dar." Gençlik denilen şey bu işte. Kızların yanında risk alıp güç gösterisi yapmadan, havamı atmadan inmem abi! Uyarıyı aldık.

Kalenin en yüksek burcuna çıkmak gerçekten zor. Üstelik orada bir Atatürk resmi var ve "Vatan Sana Minnettar." yazıyor. Ben çıktım. İnmesi daha zordu. Fena halde buzdu. Bir esprim de vardı tam oradayken. Tabii ki yazmayacağım.


Kar buz olmadığında kalenin kapısına kadar araba ile çıkabilmeye imkan sağlayan arka yoldan  Katerina Sarayı. Eskiden Rus Garnizonuymuş, şimdi otel. Konumu, bahçesi ve manzarası güzel. Yaz seyahatlerinde tercih sebebi olabilir. Ama merkezi bir yerde değil. Ya uzun yol yürümek gerekli ya da araç.


Kars'ı tepeden izlemek güzel, isterseniz kaledeki kafeteryada oturup şehri soluyabilirsiniz. Biz yola devam kararındayız. Önce usturuplu bir şekilde alttaki okula kadar düşmeden, kaymadan yürümeyi başarmak gerek. Ondan ötesi kolay. Buzlu havalarda inişin solunda kalan kısmen toprak ve otlu kısmı kullanıp eller ile duvar taşlarını tutunarak yürümek akıllıca.

Taş Köprünün iyi fotoğraflarını çekebilmek için parka dalmak gerek, karlar hiç dokunulmamış gibi, fotoğraf meraklılarının oluşturduğu bir iz var, yine de kar bot boyu. Suda seyir halindeki buzları izlemek keyifli, çaya çekilmiş duvarın üzerinden köprüye doğru yürüdükçe görüntü daha da güzelleşiyor. Lanet olsun ki L23'ün pili bitti, biraz dinlendirmek gerek.


Köprüden geçmeler, hamamlar, camiler derken son virajda Namık Kemal'in dedesinin evi, bir süre dede yanında kaldığı için de olmuş adı Namık Kemal'in evi. Şimdi sağa, Şehit Hulusi Aytekin Caddesine dönüp geniş bir çevre turu atma zamanı. Şu bakkaldan pil almalı. Kasada oturan güzel bir kadın, genç, şaşırtıcı, birileri ile konuşuyor. Mahallenin muhtarı. Yakışıyor. Aranan marka pil yok ama.

Hekim Evi'ne doğru yürüyoruz. Solumuzda sağımızda birileri tarafından onarılmayı bekleyen evler. Sevimliler. Birileri tarafından düzenlenmiş olanlarsa doğallıktan yoksun bir yenilenmişlik sunuyorlar. Sıcak değiller. Eski Hekim Evi, şimdinin Hotel Cheltikov'u. 6o yıllık lokantanın ikinci kuşağından Tuncay Bey kaldığımız oteli sorduğunda neden burada kalmadığımızı da soracak.  Henüz Tuncay Bey ile tanışmadık. Hatta biraz önce önünden geçerken durup baktığımız  evin anahtarlarının kendisinde olduğunu ve istersek görebileceğimizi de önerecek.


Cheltikov'u geçtikten biraz sonra ve 100 metre önümüzde muhteşem bir yapı var. Odaklanıyoruz. O da ne, üstüne tuğladan bir kat çıkılmış. Muhtemelen o da otel olarak planlanmış. Kars demek Serka demek. En çok karşılaştığımız tabela bu. Bu muhteşem yapının uyanık sahipleri de muhtemeldir ki finansmanı oradan sağlamışlar. Ve yine muhtemeldir ki uyanıklığın bunca göze sokulmuş hali başlarına bela olmuş. Restorasyon durmuş. Aslında binanın tuğla ilave edilmemiş hali çok güzel. İnsanoğlunun ilave ettiği çirkinliği bu sayfaya taşımak istemediğim için fotoğraf yok.

İçinden çiçekler fışkıran bu şirin yapı çok daha değerli, sıcacık. İnsana derin hayaller kurduran irili ufaklı epey yapı var buralarda. Bir çoğu da satılık. Kars'ın bu kadar ilgi odağı olması bazılarının iştahını kabartıyor şüphesiz, binaların yeni kuşaktan sahiplerinin de. Korkarım ki çok da uzak olmayan bir gelecekte bu saklı ve masal şehrin büyüsü, derinliği, entelektüel kapasitesi olmayan yeni yetme kapitalist düzenin elinde yok olup gidecek.

Görüş alanımızda bir park. Mesut Yılmaz Dinlenme Parkı. Ağaçları kadim. Doğal düzenlerine el sürülmemiş. Peyzajla çirkinleştirilmemiş. Ağaçlarla dost, onlarla samimiyetle kaynaşmış  bir de mekan var içinde. Israrla çağırıyor ama bizim niyetimiz yok. Hafif bir yokuş çıktıktan sonra  Resul Yıldız Caddesinin üzerindeyiz. Sola dönüp yürüyoruz.  En şahane binalardan birinin, Emniyet Müdürlüğünün köşesinden karşıya geçip Kaz Evi'nin önünden devam edip sola, öğretmen evi tarafına dönüyoruz. Kars Evleri adlı mekanın da üzerinde olduğu, buram buram börek kokan bölgeyi de aştıktan sonra artık hedefimizde Cumhuriyet Caddesi var.

Cumhuriyet Meydanı civarındaki binaların fotoğraflarını çektikten sonraki hedef eski bir Kazak Kilisesi olan Fethiye Cami. Kilise halindeki kubbeleri olmasa da karizması yerinde. Etkileyici.


Çiçek Taksi Durağının önünden geçerken kulübenin içinde, meslektaşlarına misafirliğe gelmiş Muzaffer abi ile karşılaşmak ve selamlaşmak  günün en hoş hali idi. Sonuçta ahbabız artık. Sevimli bir hissiyat.  Fethiye Camisinin fotoğraflarını çekmek için geçtiğimiz karşı  kaldırımda sırtımızı dayadığımız duvarı solumuza alarak yürümeye devam ediyoruz. Bitiminden sola döndük ve istikametimiz müze. Artık uçsuz bucaksız Cumhuriyet Caddesinin üzerindeyiz. Sürprizlere de açığız.  Epey yolumuz var ve bunu henüz bilmiyoruz. Cadde boyunca ve müze yönüne doğru yürürken, askeri birliğin ana nizamiyesinin önüne vardığımızda bulunduğumuz cadde ile kesişen caddenin köşesindeki bu muhteşem yapı tüm Kars sürecinde ve hatta tüm yaşamımda beni en etkileyenlerden biri oldu. Olağanüstü bir sessizliğin ve bilinçli yalnızlığının içindeki vakur duruşu muhteşemdi.


İçinde düğün salonu, gelinlik satan bir mağaza, araç yıkama bölümü ve daha bilmediğimiz işletmeler de barındıran İmparator "AVM"nin önünden geçerken kaçınılmaz bir biçimde gülümsüyoruz. İyi geldi vallahi. Çünkü müze gelmek bilmiyor. Telefondaki navigasyona güvenmeyin, pek çok yer yanlış işaretlenmiş çünkü. Aslında kestirebiliyorum yerini. Ani, Çıldır'dan dönerken yakınından geçmiştik. Göz ucu ile görmüştüm. Şehrin girişinde ama yakında taşınacak. Siz Ani, Çıldır istikametine giderken ya da dönerken uğrayın bence. Kısa ve uzun tur içeren, tüm tarihi binaların işaretlendiği güzel bir haritaları var. Kitapçıklar ve yaklaşık iki saatlik bir de DVD veriyorlar. İsteyin. Şehrin içinde, elinizdeki haritaya göre sizi yönlendiren küçük yön işaretleri asılı direkler de akıllıca. Biz gibi spontane takılmak isterseniz o ayrı. Bugünkü  sayaç sonuçlarımız 17 km yürüme artı sekiz kat yükseklik.


İki kere sorduk yolda, son kez ve artık eminiz ki müzemiz çok yakında. Üç yol ağzı bir noktadayız ve geldiğimiz yön nedeni ile biraz şaşırmış vaziyetteyiz. Top oynayan çocuklara sorduk, yardım etme sevinci ile söylediler.  Burnumuzun ucundaymış. Sevimli bir müze, sakin. Kars'a yakışıyor. Görevli kadın ilgili. Işıkları açtı ve bir de anahtar teslim etti bize. Bana değil ama! Cinsiyet dayanışması işte. Üstelik bunun da altını çizdi.

Bir an önce bir yere oturup soluklanmam gerek. Şöyle bir göz attım müzeye ve konuşlandım koltuklardan birine. Uzattım bacaklarımı. Bir genç öğrenci gurubu gelene kadar müze bizimdi. Onlar da kısa sürede çıktılar. Masanın üzerindeki kitapları kurcalıyorum. En bayıldığım yol arkadaşım görev başında. Müze fotoğrafları ondan.


Daha önce Kars Gar'ının orada duran ve ray döşenerek bu müzeye taşınan, 1921'de, Kars, Sarıkamış, Iğdır, Kağızman, Ardahan, Artvin ve Oltu'yu Türkiye'ye devreden Kars Antlaşması'nın imzalandığı vagonu gezmek gerek. Lakin kapısı kilitli. Güvenlik görevlisi Levent Bey'den rica ettik. Açtı kapıyı. Aslında bize verilen ve geri verdiğimiz anahtar meğerse vagonunmuş diye düşünüyorum şimdi. Vagonun içi Kars'tan bile soğuk. O ise kazak gömlekle. Gün içinde, şu alemdeki en şahane adamlardan Recep'ten "Banyo havalandırmalarına panjur mu, yoksa normal pencere mi koyacağız?" telefonu aldığım esnada şehirde hava sıcaklığının 22 olduğunu öğrenen ben o an eksi 15'te yürümekteydim. Bir garip his işte; vagonda soğuğu derin hissettik, hiç üşümediğimiz kadar üşüdük. Kesinlikle gezmek gerek ama! Mutlaka içinde olun. Bir de ilginç sobası var, bir tür kalorifer.


Müzenin içindeki kısa soluk anı iyi geldi. Bu kez tabyaların altındaki, müzenin üst tarafında kalan Alparslan Caddesinden yürüyoruz, yolun ikiye ayrıldığı noktada biz Halit Paşa Caddesinden devam edeceğiz. Önemli peynircilerden bazıları bu cadde üzerinde, hatta alışverişi yapacağımız da. Yakın yerlere giden otobüs terminaliyse bir arkasına geçmeyi gerektiriyor. Otelimiz bu cadde ile Atatürk Caddesinin kesiştiği noktada. Bir çarşı içi de yaptık bu arada, hatta Booking com'da en çok beğeni ve  not alan, odalarının küçüklüğü nedeni ile tercih etmediğimiz otelin önünden de geçtik. Bulunduğu alanın sıkışıklığı ve gürültüsü ve küçük lobisi nedeni ile seçimimizin sevincini yaşadık.

Bugün ikinci kez ama farklı bir yerde piti yiyeceğiz. Aynı yerde üçüncü kez yeme arzusu duyacağımızdan henüz haberimiz yok. Hissimiz var ama! Hatta bundan eminiz.

Akşam sinemaya gitmek için otelden ayrıldığımız sırada asansörde karşılaştığımız ve Kars'ta ilk günleri olan bir çiftin soruları üzerine burayı önereceğimizden de haberimiz yok henüz.


 Benim Kars'ım için buradan lütfen.


Doğu Ekspresi ve Kars. Nedir, nasıl bilet alınır, tren ve yolculuk nasıldır içinse buradan lütfen.


Fotoğraflar Nikon L23 ile...

İLETİŞİM İÇİN

laparagas@gmail.com

KATKIDA BULUNANLAR

E-POSTANIZA GELSİN İSTİYORSANIZ

Lütfen e-posta adresinizi girin:

Delivered by FeedBurner

Blogdaki yazıların tüm hakları La Paragas yazarlarına aittir.
Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

  © Blogger templates Newspaper by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP